4/29/2008
Onverwachte uitschieter bij "rentree": E.K. ticket op zak

12/9/2007
“Terugkeren op hoogste nivo is mijn doel”

8/27/2007
"Ziekte van Weil" zware domper

6/20/2007
Belangrijke wedstrijdenreeks staat voor de deur

4/5/2007
"Trainen en testen"

12/20/2006
Kerst 2006: een korte terugblik en daarna volle kracht vooruit!

11/14/2006
W.K.-teams en World Cup Cancun (Mexico): stormachtige seizoensafsluiter

10/26/2006
Wedstrijdhardheid ontbreekt

10/11/2006
Nieuwe wedstrijdperiode

8/4/2006
WC Salford "een brug te ver"

7/24/2006
Punten ondanks "pak slaag"

7/16/2006
Top 10 in Holten

7/10/2006
Wedstrijd als training

7/7/2006
N.K. Stein

6/26/2006
Slagveld in Autun

6/11/2006
Goede race in Zuid-Afrika

6/4/2006
Start Olympische kwalificatie


12/9/2007 - “Terugkeren op hoogste nivo is mijn doel”

“….stilte voor de storm!”. Het was een zinspeling op de belangrijke wedstrijdperiode die toen voor de deur stond: de Nederlandse kampioenschappen, de Europese Kampioenschappen, de continental cup van Holten en de World Cup van Kitzbuhl. Deze wedstrijdenreeks verliep voor mij veelbelovend. Dat ik op het eind van die “figuurlijke storm” letterlijk in de problemen kwam was domme pech! Vijf weken na mijn finish in Kitzbuhl zou blijken dat ik hier tijdens het zwemonderdeel de “ziekte van Weil” had opgelopen. Vandaag (dinsdag 11 september) viel er een kleine last van mijn schouders: in mijn lichaam geen “Weil” meer! De wedstrijdenreeks van de maand juli verliep veelbelovend. Gaandeweg de wedstrijden groeide mijn vorm. Vooral mijn loopniveau was goed verbeterd. Na mijn optreden in Kitzbuhl kwam ik vol zelfvertrouwen naar huis. Nog nooit in mijn sportieve carričre had ik in een triathlon zo’n snelle tien kilometer gelopen! Een herstelperiode stond bij thuiskomst op het geplande schema. Maar ik keek vooral uit naar het “trainings- en wedstrijdblok” wat daarna volgde. Mijn niveau was goed. Voor mijn gevoel zou het niet lang gaan duren voordat alles tijdens de wedstrijd op zijn plek ging vallen. Ook het lichamelijke en geestelijke herstel in de dagen na thuiskomst verliep goed. De hersteltrainingen die op het programma stonden werkte ik de eerste drie dagen zonder problemen af. Tot dan toe geen vuiltje aan de lucht! Toen ik me op donderdagmiddag ging omkleden voor een looptraining, stond ik opeens hijgend boven aan de trap. Daarna ging alles in een stroomversnelling: enkele uren later had ik koorts. De koorts bleef stijgen en exact zeven dagen na mijn finish in Kitzbuhl werd ik met onverklaarbaar hoge koorts opgenomen in het ziekenhuis. Dagblad “de Gelderlander” meldde op maandag 6 augustus: “Triathleet Rost met griep opgenomen in ziekenhuis. Inmiddels is hij weer thuis aan het herstellen.” Helaas ging het niet om een “griepje”. En ook was ik alles behalve aan het herstellen! Na vijf dagen ziekenhuis, belandde ik in de aansluitende twee weken nog twee maal op de spoedeisende hulp. Uit bloedonderzoeken kwam niets specifieks: een duidelijke achterliggende oorzaak voor het gefaseerde koortsverloop konden de medici niet geven. Een “vervelende periode”……. De oorzaak kwam uiteindelijk vijf weken later: het blijkt om de “ziekte van Weil” te gaan. Wat voor invloed die bacterie op mijn lichaam had was duidelijk. Wat de uiteindelijke lichamelijke schade zou zijn was voor mij onduidelijk. En daar heb ik vandaag (11 september) de definitieve uitslag van gekregen: in mijn lichaam geen “Weil” meer! Lichamelijke (sport)belasting mag ik weer gaan opbouwen. Terugkeren op het hoogste niveau is mijn doel: ik vertrouw op mijn basisconditie die ik de afgelopen jaren heb opgebouwd. Langs deze weg wil ik iedereen bedanken voor de interesse en de steun in de afgelopen weken: telefoon, mail, post, bloemen…. Werkelijk fantastisch! Ik houd u op de hoogte!