Marion van Hoof
Vriendin Marion van Hoof (26) en ook fysiotherapeut, weet als geen ander wat sport kan betekenen. Zelf was ze twaalf jaar actief in de paardensport, waarvan de laatste vier jaar op nationaal niveau. “Ik was in die jaren, naast mijn studie, alleen maar bezig met de paardensport. Dat fanatisme is nog steeds aanwezig, alleen nu sta ik 'langs de lijn'. Dat maakt de beleving er niet veel minder om. Voor een wedstrijd heb ik vaak meer zenuwen dan Huib zelf. Ik voel alleen niet zijn vermoeidheid tijdens de race, gelukkig.”
“Zeker in de laatste jaren heb ik gezien dat rust minstens zo belangrijk is als trainen. Hierin moet ik Huib sturen. Ik zie hem, in tegenstelling tot zijn trainers, dagelijks en weet hoe hij zich voelt. Ondanks zijn ervaring blijft het voor hem moeilijk zijn fysieke grens in de gaten te houden. Dat is volgens mij het probleem van veel duursporters. Maar daarvoor heeft hij mij als 'hersteltrainer'.”
Tim Rost
Tim Rost (36) is vanaf het begin betrokken geweest bij de loopbaan van zijn 'kleine broer' Huib. Als supporter, als trainer en als trainingsmaat, hoewel dat laatste steeds moeilijker wordt. ”Met de fietstrainingen kan ik nog net mee in het wiel en met de wind in de rug. Maar dan zit ik ook niet achter de eerste de beste”. “We zijn zoals de meeste Hollandse jongens met voetbal begonnen. Na wat omzwervingen in andere sporten hebben we vrij snel de overstap naar de atletiek gemaakt. We waren behoorlijk ambitieus, dat hoort bij die sport. Maar met ambitie alleen kom je er niet. Ik had niet de ijzeren discipline van mijn broers. Daar ben ik altijd jaloers op geweest.” Vanuit zijn interesse in de sport koos Tim voor de opleiding tot fysiotherapeut. Daarna specialiseerde hij zich aan de International Academy for Sportscience als revalidatietrainer en vervolgens ook tot manueeltherapeut. “Vanuit mijn interesse en ervaring in de sportrevalidatie ben ik Huib gaan begeleiden. Niet dat ikzelf ervaring had als triathleet. Maar met de kennis die we hadden, goed informeren en logisch nadenken, zijn we een heel eind gekomen. Natuurlijk heeft Huib inmiddels enorm veel ervaring en heeft hij meerdere specialisten om zich heen verzameld.” Langs deze weg raakte Tim betrokken bij de begeleiding van de nationale triathlonselectie. Hij is sinds 2001 als fysiotherapeut en revalidatietrainer verbonden aan de Nederlandse Triathlonbond. Over één van de hoogtepunten: “Ik zal het open NK van 1998 in Roermond nooit vergeten. Eerste man uit het water was de Australische wereldtopper Miles Stuart. Ik kon niet zien wie direct achter hem aan kwamen. Hoor ik de speaker roepen: “Eerste Nederlander... Huib Rost!” Twee uur later stond hij met brons op het podium. Soms weet ie zelf niet wat hij kan”.
Rob Barel
Rob Barel (47) is in de, relatief jonge, geschiedenis van de triathlonsport, een van 's werelds grootste triathleten. In 1982 kwam hij voor het eerst in contact met triathlon. In de Bosbaan in Amsterdam werd een minitriathlon georganiseerd. Die wedstrijd won Rob op een geleende fiets en dus was het logisch dat hij het jaar daarop weer meedeed. “Het waren destijds slechts losse en ludieke evenementen. Niemand had toen ooit kunnen denken dat de sport binnen 20 jaar zou uitgroeien tot een wereldwijd gerespecteerde Olympische sport”, aldus Barel. Daarna ging het erg snel met zijn sportcarrière. In 1984 deed hij voor het eerst mee aan de Ironman van Hawaï, de bakermat van de triathlon en werd daar vierde. Vanaf dat moment raakte zijn carrière in een stroomversnelling. Na een jaar als bioloog in Wageningen gewerkt te hebben, besloot hij om samen met zijn vrouw Cora een paar jaar volledig aan de sport te wijden. “Die 'paar jaar' werden er twintig”.
Hij won het allereerste Europees Kampioenschap in 1985, waarna nog zes Europese en negen Nederlandse Kampioenschappen zouden volgen. De twee hoogtepunten uit zijn loopbaan waren zijn wereldtitel lange afstand in Nice (1994) en de deelname aan de eerste Olympische triathlon in 2000 (Sydney). Barel nam daar, op 42-jarige leeftijd (!), officieel afscheid van de wedstrijdsport. Als trainer/adviseur van Huib Rost is hij nog steeds betrokken bij de sport. “Zelf train ik nog 10 à 12 uur per week, waarin ik de kneepjes van de sport probeer over te brengen op jeugdige talentvolle triathleten, onder wie Huib”. “Huib is een gouden man voor elk team: consequent en altijd oog voor anderen en de sfeer”, vertelt Barel, die benadrukt dat die teamsfeer zo belangrijk is. “In deze individuele sport heb je elkaar nodig om op een hoger niveau te komen”. "Aan tafel of met een drankje is het altijd gezellig. Maar soms heb ik wel eens behoefte om hem een schop onder zijn hol te geven: eet eens door, schiet eens op. Maar aan de finish is hij bijna altijd eerder dan afgesproken en daar gaat het om."
Dave Rost
Dave Rost (34), broer, allereerste trainer, vaste “sparringspartner” maar vooral het grote voorbeeld voor Huib. Hij kwam via een omweg terecht in de triathlonsport, waarna zijn jongere broer hem daarin volgde.
“Wij hebben op sportief vlak altijd dezelfde interesse gehad. Oorspronkelijk probeerde ik me te specialiseren als atleet op de 5 en 10 km. Maar toen Huib zijn eerste racefiets kocht, trok het wielrennen mij ook enorm. Vervolgens nam ik als eerste de stap naar het zwembad, waarna Huib mij weer volgde.”
“Nu zijn we zo'n 15 jaar actief in de triathlonsport, al die jaren hebben we samen getraind. Ik specialiseer me op het lange afstand (3,8 - 180 - 42,5 km), terwijl Huib zich puur op de Olympische afstand (1,5 - 40 - 10 km) richt.” “Huib is altijd een goede motivator geweest en is dat nog steeds. Hij heeft een ijzersterk karakter, hij geeft nooit op. Niet in een wedstrijd, maar ook niet daarbuiten”, vertelt Dave. “Om een mooi voorbeeld te geven: ik was 19 jaar, Huib 15. We gingen met ons vaste trainingsgroepje een lange duurrit van 140 km maken. Huib zou alleen het eerste uur meerijden, anders werd het voor hem te lang. Ik had voor energierepen gezorgd. Na 30 km draaide Huib om. Wij konden het tempo opvoeren. Riep één van de anderen ineens dat er een wielrenner achter ons aankwam. Wij rijden als gekken, maar die fietser kwam toch dichterbij. Nog eens goed omkijken... was het Huib, die zijn twee energierepen kwam brengen! Ik denk wel eens dat hij een té sociale jongen is voor de topsport.”
Onko Drent
Na zijn persoonlijke successen op NK's als wedstrijdzwemmer heeft Onko Drent (32) zich op het trainersvak gestort en is hij werkzaam als hoofdtrainer bij topclub Zeester-Meerval uit Uden die uitkomt in de hoogste nationale zwemcompetitie. Binnen deze zwemvereniging begeleidt hij diverse Nederlandse zwemkampioenen onder wie enkelen met internationale ambities en mogelijkheden.
Een korte samenwerking met de Nederlandse Triatlon Bond als zwemcoach van de nationale selectie bracht hem in contact met enkele nationale toppers uit de triathlonwereld die inmiddels bij zijn zwemvereniging onderdak hebben gevonden.
“De mix van zwembadzwemmers en triathleten van het allerhoogste niveau moet op beide fronten topatleten opleveren die internationaal gezien hun kunsten kunnen gaan vertonen”, aldus een ambitieuze Drent.